Opstaan in Lysoka

Meestal word ik niet gewekt door mijn wekker. Het is één van mijn ‘sisters’ die luidruchtig wordt begroet bij het opstaan, de radio die zijn frequentie nooit gevonden heeft, of een rustig gesprek dat op de veranda gevoerd wordt, waarvan wij denken dat het een ruzie is. Ik haal mijn klamboe los en stap in een zonovergoten keuken.  In Nederland had ik me niet voor kunnen stellen hoe erg ik dagelijks zou genieten van een koude douche, maar dat doe ik dus wel. Het gordijn laat ik altijd expres open zodat ik de cacaoboom zie die tegen de muur van onze douche leunt.

Onze Kameroenese huisvesting is echt bijzonder goed geregeld: we hebben alle ruimte, bijna altijd stroom, en vooral hele lieve mensen die voor ons zorgen. Aan een gedekte ontbijttafel dus, voor we naar mijn hoogtepunt van de dag gaan: het motorritje naar ons werk.

We lopen rustig onze straat in, de richting op van Buea. Soms komt er al snel een ‘bike’ aan, en soms duurt het lang. Of we hierdoor iets later op ons werk komen maakt niets uit. De ‘bikeride’ voert ons over een stoffige, hobbelige weg naar de stad.  In het begin, nog in onze straat, staan de huizen wat dichter op elkaar. Kleine kinderen roepen vaak ‘white men’ naar ons, dorpelingen groeten ons, blauwe en witte houten huizen steken af tegen het groene landschap. Het is heuvelachtig, en de weg is echt slecht. Daarna rijden we door boerenlandschap, vol plantages en suikerriet. Aan de rechterkant domineert Mount Cameroon het verre uitzicht, en aan de linkerkant zie je achter alle velden een klein oerwoud.

Onze favoriete biker luistert naar de naam Machine. Hij rijdt en is heel rustig, rustig genoeg om het landschap dagelijks goed in je op te nemen. Je haast je bijna nooit, in Kameroen. En dat is ook waarom de ochtend -  in grote tegenstelling tot in Nederland – mijn favoriete dagdeel is. Hier kijk ik om me me heen, en geniet. Onze Afrikaanse moeder zou zeggen: “You are counting your blessings, my child.” Ik zeg, dat ik aan het genieten ben van mijn Expierence.

“Ben ik echt in Afrika?”

Een extreem lange dag. Ik heb een 20 uur lange vlucht achter de rug om 5406 km af te leggen richting Kameroen. En daar sta ik dan in Douala, de economische hoofdstad waar een enorme chaos heerst. Maar gelukkig zie ik daar een blanke vrouw staan, Mieke de coördinator van Livebuild in Kameroen.

Maandagavond, we komen aan in Lysoka, onze woonplaats voor de komende tijd. Onze African mammi, Madame Ngowo, staat ons op te wachten voor haar huis. Ik stap uit de auto en ze begroet me door haar hand op mijn billen te leggen... Dat was heel komisch. Misschien verwachtte ze dat ik kleiner was. Dan komt pas het besef en stel ik mezelf telkens de vraag “is het echt?”, “ben ik echt in Afrika?”

Partners

Kennis maken met de organisatie FAHP, de organisatie waarvoor we gaan werken de komende tijd. Voordat de kennismaking plaats vind, gaan we even mee naar een meeting voor farmers, over verbetering van de landbouw door middel van organisatie en communicatie (internet en telefoon). We zijn alle drie erg onder de indruk van de presentatie.

Het Health Centre in ons dorp Lysoka, is één van de projecten van LiveBuild Experience. Wat een bevlogenheid! Het praten met student-nurses die daar stage lopen, is ontzettend leuk. Daarna gaan we de school bezoeken. Al die lieve en enthousiaste kindertjes in hun helder blauwe uniformen. Ze vinden ons heel grappig en interessant (He whiteman, whiteman!). En wat ze het allerleukste vinden is op de foto gaan.

Hilarisch, doodeng en verschrikkelijk mooi

Mee gaan op Experience is niet alleen vrijwilligerswerk doen, ik heb namelijk ook echt genoten van de mooie natuur in Kameroen. We zijn namelijk ook gaan zwemmen in de zee, bij Limbe. Heerlijk warm water en donkerbruin/zwart strand van de vulkaan. Heerlijk! De rit er naar toe was een hoogtepuntje, 7 whitemen en 1 driver in 1 taxi. Hoe? Gewoon op z’n Kameroenees; 4 man achterin, 2 op de bijrijder stoel en 2 op de bestuurdersstoel. Hilarisch en doodeng tegelijkertijd.

De meeste Kameroenezen zijn de berg Mount Cameroon, die eigenlijk een vulkaan is, nooit beklommen. Het is een flinke klim van 4.92 kilometer. Klimmen, voetje voor voetje, doodvermoeiend, zwaar. Maar zo verschrikkelijk mooi! In 2 dagen hebben we zoveel verschillende natuurlandschappen doorkruist. En een nacht geslapen in the rain forrest. Geen oog dicht gedaan, maar zo cool!! De mooiste bomen, kleuren en lichtinvallen die ik ooit heb gezien.

Mijn thuis voor heel even!

En dan mijn laatste dinertje thuis. Mieke (vrijwilligers coördinator van Livebuild) schuift bij ons aan. Morgen vertrek ik richting Douala. Nog even lekker uit eten met de meiden en dan zaterdagavond terug naar huis. Een TOP tijd gehad in Kameroen. Een land zo mooi, zo gastvrij. Mijn thuis voor heel even.

onderwijs project

Dit is dé kans om als deelnemer van LiveBuild Experience les te gaan geven op een Kameroenese school. De deelnemers gaan aan het werk op de Jules Peeters Memorial High School. Meer dan twee honderd kinderen krijgen hier les van een gedreven en enthousiast docententeam en de deelnemers gaan dit team ondersteunen.

In Kameroen is er een ander schoolbeleid dan hier in Nederland. Zo is het heel normaal dat er een docent les geeft aan veertig leerlingen in een klaslokaal. Hierdoor komen veel leerlingen niet mee en raken ze achterop. De vrijwilligers gaan deze leerlingen begeleiden, zowel in de klas als na schooltijd, in het maken van hun opdrachten.

Ook zullen de vrijwilligers op deze school gastlessen geven over zaken die buiten het curriculum vallen. Zo is er weinig aandacht voor het milieu,  wereldoriëntatie en bewustzijn over de toekomst. Het docententeam van de Jules Peters Memorial High School kan een steuntje in de rug dus goed gebruiken!

Wil je hier meer  over weten klik dan hier.

Fysiotherapie project

Aan de voet van Mount Cameroon ligt het fysiotherapie centrum The Arch associated rehabilitation for the handicapped. Deze kliniek werd in 1986 opgericht om de grote stroom polio patiënten op te vangen.  Maar nu worden er ook steeds meer kinderen en volwassenen met allerlei orthopedische en neurologische klachten geholpen.

De vrijwilliger of stagiair  gaat volledig mee draaien met de staf van het centrum. Er zijn tal van taken uit te voeren op het gebied van fysiotherapie. Zo kunnen ze orthopedische workshops organiseren  of één op één aan de slag gaan met een patiënt. Vooral de kinderen die in dit centrum in therapie zijn kunnen wel wat extra aandacht gebruiken!

Sinds kort wordt er aan zowel kinderen als volwassenen speciaal onderwijs aangeboden. Hier zijn nog bergen werk in te verzetten en de vrijwilliger of stagiair gaat hier een belangrijke rol in spelen.

wil je hier meer over weten klik dan hier

Echt Afrikaans ziekenhuis

Het Mount Mary Hospital is opgezet in 1967 en sinds dag één een goed lopend ziekenhuis. Mount Mary ligt in Buea, een middelgrote stad in het Engelstalige deel van Kameroen. Het ziekenhuis is het op één na grootste ziekenhuis van Buea, maar toch is het een echt Afrikaans ziekenhuis. Mount Mary Hospital is gebouwd op een heuvel. Je hebt een prachtig uitzicht over de stad en bij helder weer kun je zelfs de zee zien liggen. Buea is een echte studentenstad met de enige Engelstalige Universiteit van Kameroen.

Genoeg te doen!

Ziektes als malaria, tyfus en cholera zijn in Afrika nog steeds aan de orde van de dag. Dit zijn ziektes die wij hier in Nederland bijna niet meer tegenkomen. Als vrijwilliger ga je het personeel van Mount Mary met de dagelijkse werkzaamheden ondersteunen. In Mount Mary kan je de echte Afrikaanse geneeskunde en gezondheidszorg ervaren. In Kameroen is er een sterftecijfer van 17 per 1000 inwoners en een geboortecijfer van 35 per 1000 inwoners. Dit wijst op een groeiende bevolking en Mount Mary Hospital is dan ook gespecialiseerd in zwangerschappen en bevallingen. Mount Mary is een van de drukste ziekenhuizen van Buea, er is dus genoeg te doen!

Jij en Mount Mary Hospital

Heb jij altijd al je medische kennis willen toepassen in een ziekenhuis in Kameroen? Dan is dit project echt iets voor jou! Je zal gaan wonen (in een guesthouse) en werken op het terrein van Mount Mary Hospital. Je zal meelopen met de doktoren en de verpleegsters van het ziekenhuis. Je kijkt, leert en helpt mee bij de dagelijkse werkzaamheden in het Mount Mary Hospital.

560.000 personen in Kameroen zijn besmet met het HIV/Aidsvirus, dit vraagt dus om hulp! De vrijwilliger kan ook mee op de outreaches die het ziekenhuis wekelijks organiseert. Hierbij bezoeken ze geïnfecteerde kinderen die hun ouders verloren hebben en zullen zij de artsen ondersteunen in het behandelen en vaccineren van de kinderen. Mocht je geen medische studie of achtergrond hebben en toch graag willen deelnemen aan dit project, neem dan even contact met ons op.

BASIC`S

Ofwel, geef me alsjeblieft wat les in Pidgin. Als je denk dat je Engels best oke is, kun je je lol op in Kameroen! Oke, men spreekt hier wel Engels in het Zuidwestelijke deel maar onderling spreekt men Pidgin. Of zoals onze leraar ons verteld: Pidgin is als lui Engels.  Voor de snelle luisteraar valt er werkelijk geen touw aan vast te knopen. Goed, nu zijn wij de beroerdste niet en hebben we ons al aardig aan het dagelijkse tempo aangepast… lees non-tempo. Dus hop…een lesje Pidgin. Na een korte introductie van onze leraar *die overigens direct onze aandacht had door zijn verschijning…aan de slag met BASIC words en lines.

LES 1

What is your Name? —> Wettie be ya name?……Een vraag die ons slechts 1031 keer per dag wordt gesteld. Evenals Wetti you Chop? Een vraag die onze Africa mama vaak stelt wanneer ze het weekmenu door wil spreken. Een dagelijks ritueel. Als de planning voor het avondeten naar ons idee rond is *denk niet dat dit 1,2,3 gebeurt, kan het maar zo zijn dat er even iets veranderd. Nou ja even? We hebben niets te klagen hoor, en dun zullen we niet worden. Mama vindt het uiterst belangrijk dat we er “Fresh” uitzien. Luid joelend kan ze `s ochtends naar me kijken wanneer ze er weer een kilo bij heeft bedacht op mijn billen. Uhmsie, nou dat was dus niet MIJN idee.

Met stip op nummer 1: A Beg, g`ma di phone number. Uitleg niet noodzakelijk.  Slechts een vriendelijke afwijzing is overigens voldoende. Vaak volgt dan wel de vraag of ik niet een whitemen voor hem kan regelen uit Nederland. Karaktereigenschappen of uiterlijke kenmerken *ja als het dan toch een match moet worden… maken niets uit. Al meerdere keren geprobeerd.

TOET-taal

How Bodi blijft mijn favoriet. Gewoon een vriendelijke groet als je iemand passeert. En vriendelijk dat zijn ze hier. Eerlijk is eerlijk daar kunnen wij nog wel eens wat van leren. Het is overigens grappig te merken dat je door in een land te zijn dat zo COMPLEET anders is dan de onze ,je veel over jezelf en onze gebruiken leert. Probeer iemand hier maar eens uit te leggen dat wij op stations rookpalen hebben, of dat je belasting betaald over het geld wat je verdient,  je onder de zonnebank kunt gaan als je bruin wilt worden en dat als je toetert zonder reden je een boete betaald van 350 euro. Vooral dat laatste heeft vele ogen bijna uit hun kassen doen vallen. Naast Pidgin spreekt men hier namelijk ook een Toeter-taal. Slechts een enkele ram op de claxon kan hier diverse dingen betekenen}

>TUUT….Ja ik kom eraan!…… Nee je kunt niet meerijden….waar wil je naar toe?…hoeveel wil je betalen?…ik heb je gezien!…Wil je mee?…hoi!…..doei!…..slechte prijs……Ik heb je begrepen….ik dacht het niet…

Misschien wordt het tijd dat we binnenkort een lesje toeteren leren… A Beg, G`ma Toeter lesson!

Afgelopen zondag heetten Nadine, haar nichtje en haar ‘Sister’ ons welkom in Nadine’s mooie huis in Buea. Op het programma stond het maken van een traditioneel Kameroenees gerecht: Koki Bean Cake. Omdat alles in Kameroen anders gaat, stonden we nu ook buiten te koken.

African way

Als eerst mochten we de Koki boontjes wassen. Dat was al een heel karwei, maar wel leuk om na zo veel dagen eindelijk weer even zelf te mogen koken! Terwijl de gewassen boontjes werden gemalen, gingen wij plantains en bananas pellen. Twee vruchten die vreselijk veel op elkaar lijken,  dus voor ons zijn beide gewoon banaan. Eenmaal gepeld en gewassen gingen ze in een pan op het fornuis om gekookt te worden. Ondertussen moest er buiten een vuur worden gemaakt, at the African way natuurlijk (aanmaken met rubber en de pot insmeren met een papje van as en water om te voorkomen dat het zwart wordt).

1234

De gemalen boontjes werden in een grote pan gegooid en wij mochten met een grote houten stok gaan roeren.  Beetje zout, peper en palmolie erbij en roeren tot het beslag ging rijzen. Dorien, Wendy en ik om de beurt roeren met onze voeten geklemd om die grote pan, aangemoedigd (1234,1234,1234) door iedereen. Het beslag was klaar en werd in bananenbladeren gewikkeld om vervolgens als pakketje een half uur te koken. Om de pakketjes vast te binden waren ‘strings’ nodig, die hadden we van de bast van een bananenboom moeten trekken. Ondertussen speelden wij met Erika en liet Nadine ons haar foto albums zien (haar man heeft in NL gewoond). Ze vertelde over hun romantische ontmoeting.  Nadine vroeg of ze ons haar mocht hebben. Ze vond het zo mooi, ze wilde het in haar eigen haar laten zetten, leek ons niet zo’n goed idee..

Heerlijk!!

30 min later was het moment aangebroken om de bananenbladpakketjes open te maken.. spannend! Nadine was heel enthousiast. En het was ook echt een feestje! In het bananenblad zat echt een cake-achtig bolletje en dan nog de Plantains en bananas erbij, heerlijk maaltje! En zoals dat in Afrika gaat, zaten we op de grond met onze handen te eten. En dit was onze eerste zelfgemaakte African dish! Met een veel te volle buik en blij van weer een fijne ontmoeting, gingen we terug naar Lysoka.

Marleen

Hieronder nog het recept!!

Ingredients: koki beans, palm oil, salt, pepper, banana leaves, banana strings, fire, pot.
How to prepare:
1.    Wash beans carefully (all skins must be removed, easier when soaked for 30 min).  Clean the banana leaves. Peal strings from banana tree. Make fire. Protect pot from turning black by rubbing on a mud made of water and ashes.
2.    Boil water in a pot on the fire and put in a smaller pot with palm oil to warm the oil (au bain Marie).
3.    Mash the beans in a machine (blender). The beans become like dough, mashed beans.
4.    Add salt to the mashed beans and stir for the mix to rise. Grain pepper and add. Add the hot palm oil to the mix. Stir. Add warm water. Stir again all together. Continue adding palm oil until mix becomes dark yellow.
5.    Fill the banana leaves with the mix and tigh together with string from banana tree. The packages go into the boiling water for 1 hour.

Training

Het is 14 januari als de eerste vrijwilligers elkaar ontmoeten op het kantoor van LiveBuild. Vincent (trainer) en Lotte (tropenarts in opleiding) geven een training ter voorbereiding van de grote reis. Verwachtingen en enthousiasme vliegen in het rond. De vrijwilligers stellen vragen als: “Is er stroom?” en “Is er stromend water?” Ja er is stroom, maar niet altijd. En nee er is geen stromend water, douchen gaat dus met een emmer. Ja een uitdaging is het zeker!

FAHP

De LiveBuilders gaan werken en wonen in de lokale community. Op de training zagen ze voor het eerst foto’s van hun Afrikaanse mammi en hun verblijf, nu ervaren ze dat in levende lijve (Zie foto’s).

De vrijwilligers gaan de komende maanden aan de slag bij een lokaal community project genaamd Farming and Animal Husbandry Project (FAHP) in en rondom Buea. Ze geven bijvoorbeeld voorlichting, werken mee in nieuwe landbouwprogramma’s of nemen deel aan gezondheidscampagnes in samenwerking met een health center.

In Kameroen zijn de kersverse vrijwilligers met open armen ontvangen door onze lokale regio coördinator Mieke Langenberg en door hun Afrikaanse mammi. De pilot van LiveBuild Experience is een test op het gebied van flexibiliteit, creativiteit en een open mindset voor de fanatieke deelnemers. Ben je zelf ook nieuwsgierig geworden? Alle informatie is te vinden op deze site.

Afrikaanse mammi met de vrijwilligers

De vrijwilligers en FAHP

‘Welcome to Cameroon’, dat is wat ik de afgelopen maand ontelbare keren heb gehoord. En of ik me welkom voel! Kamoerenezen zijn erg warm en gastvrij en vinden het maar wat leuk om een ‘white man’ op bezoek te hebben. Alhoewel er bijna geen toeristen in Kameroen te vinden zijn, zijn de inwoners van Buea (de regio waar LiveBuild werkt) niet zo nieuwsgierig naar ‘white men’ zoals in andere Afrikaanse landen het geval is. Daardoor kun je je redelijk makkelijk verplaatsten zonder al te veel nagestaard te worden. Een ideale omgeving dus om als Regiocoördinator aan de slag te gaan!

WONEN OP EEN VULKAAN: BUEA

Buea is gebouwd op een vulkaan: Mount Cameroon. Hierdoor is het heerlijk koel  in vergelijking met de rest van het land, maar hangen er ook vaak wolken. Iedere keer wanneer de wolken verdwijnen,  is de top van de berg te zien, wat een fantastisch gezicht is. De berg rijst op vanuit de zee en bij helder weer kun je het dal inkijken en zelfs de oceaan zien. Wanneer je dit voor de eerste keer ziet, krijg je echt even kippenvel!  De stad is redelijk groot en bestaat uit verschillende dorpen die in de loop der tijd samengeklonterd zijn en verbonden worden door één ‘main road’  die van onder naar boven loopt. Op deze ‘main road’ rijden tientallen gele taxi’s. Op ieder moment en iedere plek  kun je hier inspringen om vervolgens een paar honderd meter of een paar kilometer later weer afgezet te worden. En dat voor 20 tot 30 cent per ritje, ideaal met die berg! Rondom Buea liggen veel mooie dorpen, waar het een stuk warmer is – zeg maar gerust heet – omdat ze in het dal liggen. Verder is het echt ontzettend groen hier en zijn er heel veel plantages te vinden.

Please don’t stop the Music!

In Buea is het bijna nooit stil. Zelfs midden in de nacht draait de muziek gewoon door. Op iedere hoek van de straat staan grote muziekboxen.  Er wordt van alles gedraaid:van Toni Braxton tot Rihanna en van de Backstreet Boys tot heerlijke lokale muziek, die je binnen no time mee kunt zingen aangezien dezelfde nummers twintig keer per dag voorbij komen.

GIVE ME CHOP!

De muziek zorgt voor een gezellige sfeer langs de kant van de weg, er worden overal vleesspiesen en vissen verkocht onder gekleurde parasollen. Onder de parasol kun  je je eigen stuk vlees of vis uit kiezen die vervolgens voor je klaar wordt gemaakt. Van de vis of kip blijft weinig over: Kameroenzen eten ook de kippenbotten en vissenogen op. Ook kent Buea veel restaurantjes, wanneer je hier binnenloopt zeg je heel simpel: I want chop. Dit is Pidgin Engels voor: Ik wil eten. Vervolgens wordt de menukaart gebracht, maar vaak is het verstandiger om gewoon te vragen wat ze serveren, de meeste gerechten op de menukaart hebben ze toch niet.

EEN KOUDE COLA?

Wanneer je onder een gekleurde parasol een visje aan het eten bent. Smaakt een biertje of een koude cola er natuurlijk lekker bij. Maar ook het bestellen van drinken is een bijzondere onderneming. Vaak zijn niet alle drankjes op voorraad, maar wanneer dat wel zo is, dan heb je ook meteen een halve liter fles te pakken. Vergeet niet te vragen naar een koude variant, aangezien dat niet vanzelfsprekend is. Warm bier is geen uitzondering! Het gevolg van het drinken van halve liter flessen is dat je ook veel interessante Afrikaanse wc’s aandoet. Over je volgende biertje denk je dan wel twee keer na: ideale manier om een kater te voorkomen!

‘ALSJEBLIEFT’ EN ‘DANKJEWEL’ KOMEN WEINIG VOOR IN HET VOCABULAIRE!

Het betalen van eten en boodschappen gebeurd vaak zonder dankjewel en alsjeblieft, het vragen of de chauffeur je ergens af kan zetten gebeurd meestal zonder ‘please’ en ‘thanks’ en alleen wanneer je een restaurant verlaat kan er een ‘thank you’ vanaf. Ze bestellen, ontvangen, geven en vragen vaak zonder alsjeblieft of dankjewel te zeggen. Deze uitwisselingen van beleefdheid worden hier simpelweg niet zo vaak gebruikt als in Nederland.  Kameroenezen ervaren dat absoluut niet als onbeleefd, maar het is en blijft een vreemde gewaarwording voor een Westerling. Voor degenen die zich aanmelden voor LiveBuild Experience: Wen er maar vast aan! Alsjeblieft..?

Omdat het een pilot is, is het echt een avontuur, daarom krijg je ook korting. Dit betekent echter dus dat er dingen mis kunnen gaan en dat niet alles altijd 100% geregeld is. We verwachten daarom een flinke dosis flexibiliteit, creativiteit en een open mind. Eigenlijk ga je samen met ons het programma uittesten. Jouw ervaringen en feedback zullen bepalend zijn voor de toekomst van het programma. Hou je er van om ongebaande paden te verkennen? Dat is de kick-off echt wat voor jou!

Lees hier meer over de kick-off van LiveBuild Experience.